W 1793 roku prawo z 23 lipca nakazuje, aby w każdej parafii pozostał tylko jeden dzwon. Pozostałe muszą zostać wysłane do przetopienia, by wykuć armaty Republiki. W tym czasie kościół w Avesnes zmienia oblicze: staje się fabryką saletry na potrzeby wysiłku wojennego.

Ta polityka rekwizycji dzwonów była jednym z najbardziej symbolicznych aktów rewolucyjnej dechrystianizacji, dotykając tysiące parafii w całej Francji.

Dzwon jest odlewany na miejscu, na dzisiejszej rue Marie Curie, dawniej zwanej ogrodzeniem Escalus. Opowieść o jego instalacji pozostała wyryta w pamięci: podczas uroczystego transportu na dzwonnicę, entuzjazm jest tak wielki, że nie śpiewa się zakazanych pieśni religijnych, lecz grzmiące «Ça Ira».

Ten hybrydowy brąz, zrodzony z hałasu starych dzwonów i ognia Rewolucji, pozostaje dziś jednym z najcenniejszych świadków wytrwałości Avesnois w zachowaniu swojej tożsamości.