I. Laurette : Symbool van een Geïdealiseerd Verleden

De interpretatie van Biguets werk moet zich concentreren op de symbolische functie van Laurette, het spil van zijn verbeelding.

A. De Confrontatie van het Ideaal met de Nationale Crisis

Bij Biguet wordt de tegenstelling tussen vervlogen grootsheid en huidig verval verscherpt door de context van de Grote Oorlog (1915). Laurette belichaamt een verloren « grootsheid »: de elegantie, de onschuld en de levensvreugde die verbonden zijn met de 18e eeuw.

B. Het Archetype van de Vertroosting

Het werk onthult een bewuste ontsnappingsbeweging. Laurette fungeert als een toevluchtsoord tegenover de rol van historisch geweten die de dichter weigert op zich te nemen — ten voordele van het geduldige bewaken van een ideaal verleden.

II. De Biguettiaanse Dialectiek : Verzet via de Vorm

De originaliteit schuilt in de spanning tussen de gekozen klassieke vorm (de Romance) en de tragische achtergrond van zijn tijdperk.

• Formeel Verzet: De aanhankelijkheid aan het regelmatige metrum is een daad van verzet tegen de desintegratie van de taal en de samenleving.
• Stilistische Contaminatie: Er is een samenvoeging van idyllische pastorale beeldenrijkdom met moderne verschrikking (het vuur, de as).

III. Conclusie : De Laatste Elegische Dichter

Biguet heeft niet gekozen voor radicale wanhoop, maar voor de bestendigheid van het ideaal. Pour l’amour de Laurette drukt een trouw uit aan de schoonheid van de eenvoudige vormen, die onmisbaar werden geacht voor het overleven van de Franse geest na de catastrofe.