W listopadzie 1901 roku gmina, stwierdzając, że stary cmentarz stał się zbyt ciasny, postanowiła przekształcić go w park publiczny. Wtedy zasadzono żywy symbol tego miejsca — wspaniały buk płaczący, zakorzeniony dokładnie tam, gdzie znajdowała się dawna kostnica. Drzewo czuwało nad Avesnes przez ponad stulecie; w 2009 roku w tym samym miejscu posadzono młode drzewo tego samego gatunku.

Na początku XX wieku główne wejście miało charakter monumentalny — murek zwieńczony dwoma kamiennymi filarami, sprowadzonymi z Saint-Pol-sur-Ternoise. Wpis do rejestru zabytków 2 września 1937 roku oficjalnie potwierdził wartość tego miejsca jako świadectwa rozwoju miasta i jego wielowiekowej więzi z kościołem Saint-Nicolas. Zbiory rodziny Sébert zachowały cenne fotografie ilustrujące ewolucję ogrodu w ciągu XX wieku.